Kijk pap! Hangende schoenen!
Het was de run van Winschoten 2011 dat mijn oom bij me kwam met een krankzinnig idee. Ik verklaarde hem voor gek maar naar enig aandringen deed ik maar mee. Toen hij uitlegde dat mijn nichtje, Janice altijd zei als ze de Venne opreden van af de rotonde: "Hé kijk pap, Daar hangen schoenen!" Mijn oom Rob zag ze echter steeds maar niet, tot op een dag m'n nichtje iets eerder riep en het mijn oom opviel. Janice leek het ook wel leuk om haar schoenen daar te zien bungelen. Rond de datum van de Run te Winschoten 2011 waren de oude schoenen van Janice versleten dus kochten ze maar nieuwe. Nu hadden ze eindelijk een oud paar schoenen voor aan de lijn. Op zaterdag 10 september 2011, de dag van de run, vroegen Rob en Janice mij en mijn vriendin Rianne als we mee wilden. Dit met een brede lach in zijn gezicht, en een paar aan elkaar geknoopte schoenen in zijn hand. Nadat ik hem een paar keer tot gek verklaarde gingen we dan maar. Gewapend met schoenen lopenende door Winschoten, over de Engelstilstraat naar de Venne. Eenmaal aangekomen liep de spanning op. Doen of niet? Er stonden tenslotte acht politieagenten met hun rug naar ons toe. Ook stond er nog een vrouw op de hoek van de straat die liever ook niet gezien wilde worden. Omdat er zoveel politie stond deden we het maar niet en liepen terug, halverwege de Engelstilstraat dachten we waarom ook niet? Dus lopen we weer terug naar de Venne. Mijn oom staat midden op de weg om 21:00 met schoenen naar boven te gooien. Ik zei als hij iets naar voren moest of naar achteren of als de politie keek. Want mocht het nou wel of niet? Na ongeveer vier keer gooien hingen de schoenen aan de lijn. Missie geslaagd! Mijn ome Rob en mijn nichtje Janice kunnen nu altijd even aan elkaar denken. Daar op de Venne stonden we dan, met z'n vieren lachend, en blij door iets simpels. Vandaag de dag hangen ze er nog steeds en komen er alleen maar meer bij.
En hierdoor is deze website over de hangende schoenen in Winschoten ontstaan, wij heten u welkom!